SAVOB, Abdulla Oripov

Абдулла Орипов Савоб Авжи саратонда ҳансираб, ёниб, Қоврилиб оловли йўллар тафтида, Муздайин булоқдан сув ичгач қониб, Ҳордиқ олганмисан чинор тагида? Руҳингда сафою танингда мадор, Умидбахш қўшиқлар куйлаганмисан? Ўша пайт, ўша он ҳеч қурса бир бор Чинорни ким эккан – ўйлаганмисан? Рўбарў келдинг сен тошқин дарёга, Қолдинг соҳил узра чорасиз, гирён, Лекин йўлиққандай ажиб рўёга, Қаршингда бир кўприк бўлди намоён. Бамисли узала тушган хор вужуд, Кўтаргай у турфа инсонлар корин. Ўтдинг сен дарёдан саломат ва бут, Лекин ўйладингми кўприк меъморин? Ўрмонлар бағрида сайр этган сайёҳ, Чангалзор қўйнида саргардон овчи, Мўъжаз бошпанани кўрдингми ногоҳ, Уни қолдирмишдир қай бир йўловчи. Қолдирмиш у сенга қаро кун учун, Бир чимдим туз билан бир жуфт чақмоқ тош. Ўйлаб кўрганмисан, бу ҳиммат нечун, Ўйлаб кўрганмисан, кимдир у ғамдош? Ҳа, инсон умрининг кечмиши ажаб, Гоҳ тўнғар, гоҳо у яшнар қулф уриб... О, балки қайси бир фидойи сабаб, Юрибсан сен ҳаёт нашъасин суриб. Айт, ахир ўзинг ҳам то борсан собит, Кимсага насиба узатганмисан? Кўчангда лапанглаб ўтганда тобут, Сен уни тўрт қадам кузатганмисан. Чорасиз бир инсон учраган дамда, Унсиз сўроғига қилдингми жавоб? Айт-чи, билармисан, ёруғ оламда Буларнинг барчаси аталгай савоб. Йўқ, йўқ, ўзга эрур бидъат ва карам, Ҳиммату саҳоват тирикларга хос. Боболар беътама қурган дунё ҳам Асли савоб учун қолган бир мерос. Кимдир тузар уни, кимдир бузади, Кимдир борини ҳам қилади барбод. Кимдир таъма билан дунё кезади, Кимдир ўксук дилни этади обод. Савоб деб инграйди дунёмиз беҳол, Зордир у нажотбахш ҳислар сеҳрига. Жангларда толиққан мажруҳ зот мисол, Суяниб яшар у инсон меҳрига. То ҳаёт эканмиз савобга зормиз, Йилт этган шуъладан диллар файзиёб. Гоҳ ғамгин, гоҳ эса умидга ёрмиз, Йўқолмаса деймиз дунёдан савоб, Ахир унинг билан гуллагай очун, Ахир унинг билан умрлар шоён. Фақат савоб борки, жаҳон бус- бутун, Фақат савоб борки, азиздир Инсон! Savob Аvji saratonda hansirab, yonib, Qovrilib olovli yoʼllar taftida, Muzdayin buloqdan suv ichgach qonib, Hordiq olganmisan chinor tagida? Ruhingda safoyu taningda mador, Umidbaxsh qoʼshiqlar kuylaganmisan? Oʼsha payt, oʼsha on hech qursa bir bor Chinorni kim ekkan – oʼylaganmisan? Roʼbaroʼ kelding sen toshqin daryoga, Qolding sohil uzra chorasiz, giryon, Lekin yoʼliqqanday ajib roʼyoga, Qarshingda bir koʼprik boʼldi namoyon. Bamisli uzala tushgan xor vujud, Koʼtargay u turfa insonlar korin. Oʼtding sen daryodan salomat va but, Lekin oʼyladingmi koʼprik meʼmorin? Oʼrmonlar bagʼrida sayr etgan sayyoh, Changalzor qoʼynida sargardon ovchi, Moʼʼjaz boshpanani koʼrdingmi nogoh, Uni qoldirmishdir qay bir yoʼlovchi. Qoldirmish u senga qaro kun uchun, Bir chimdim tuz bilan bir juft chaqmoq tosh. Oʼylab koʼrganmisan, bu himmat nechun, Oʼylab koʼrganmisan, kimdir u gʼamdosh? Ha, inson umrining kechmishi ajab, Goh toʼngʼar, goho u yashnar qulf urib... O, balki qaysi bir fidoyi sabab, Yuribsan sen hayot nashʼasin surib. Аyt, axir oʼzing ham to borsan sobit, Kimsaga nasiba uzatganmisan? Koʼchangda lapanglab oʼtganda tobut, Sen uni toʼrt qadam kuzatganmisan. Chorasiz bir inson uchragan damda, Unsiz soʼrogʼiga qildingmi javob? Аyt-chi, bilarmisan, yorugʼ olamda Bularning barchasi atalgay savob. Yoʼq, yoʼq, oʼzga erur bidʼat va karam, Himmatu sahovat tiriklarga xos. Bobolar beʼtama qurgan dunyo ham Аsli savob uchun qolgan bir meros. Kimdir tuzar uni, kimdir buzadi, Kimdir borini ham qiladi barbod. Kimdir taʼma bilan dunyo kezadi, Kimdir oʼksuk dilni etadi obod. Savob deb ingraydi dunyomiz behol, Zordir u najotbaxsh hislar sehriga. Janglarda toliqqan majruh zot misol, Suyanib yashar u inson mehriga. To hayot ekanmiz savobga zormiz, Yilt etgan shuʼladan dillar fayziyob. Goh gʼamgin, goh esa umidga yormiz, Yoʼqolmasa deymiz dunyodan savob, Аxir uning bilan gullagay ochun, Аxir uning bilan umrlar shoyon. Faqat savob borki, jahon bus- butun, Faqat savob borki, azizdir Inson!